ახლად ქალიშვილობადაკარგული

ეს ჩემი გამოუცდელი გოგო. ეს ჩემი ახლად ქალიშვილობადაკარგული და რომ არ მეუბნებოდა, რა დაემართა, რატომ ჰქონდა ეს ტკივილიანი კანკალი მუტელში შეყოფაზე. რა ეტკინა ამისთანა, რომ არ ვიცოდი, მაგრამ ის ვიცოდი რომ ეტკინა და აღარ მინდოდა ისევ ტკენოდა, ისეთი სახე ვნახე მისი, იქ, წყალში, ჩემს ხელებში, რომ აღარასდროს მინდოდა და არავის ასეთი სახე დამენახა ცხოვრებაში. ვუფრთხილდებოდი. ვეფერებოდი და მომინდა აქედან შორს წამეყვანა, ტერიტორიულად მაინც და გარემო გამომეცვალა მისთვის, ვხვდებოდი, რომ ბევრი რამ ნანახი არ ექნებოდა და მეც გავსულიყავი ამ ჯოჯოხეთიდან, ნანკას შექმნილი ჯოჯოხეთიდან, მაგის კარგიც რომ მოვტყან, ეგ ახვარი დედაკაცი ეგ. როგორ დამიჭირა ამ თავისი ფარისევლური ღიმილით და მოფერებით, გოაზე რომ მყავდა წაყვანილი და თითქოს იქიდან იოლი იყო, პარიზში რომ გადავფრინდით და ელისეის მინდვრებზე ვასეირნე, ამის ღირსი იყო? სახლში დავბრუნდით თუ არა, ისევ ისეთი ხე გახდა,

შე ახვარო ქალოო, ასე მითხრა

რა უნდოდა, რას მერჩოდა. გუშინ გოგოებთან ერთად გვიანამდე ვიყავი შარდენზე და დავლიეთ ცოტა. ნუ ცოტა რა, ცოტათი დავიწყეთ და მერე მეზობელი მაგიდიდან ბიჭებმა კოკტეილები გამოგვიგზავნეს და ისეთი კაი ტიპები იყვნენ, რომ ჩვენს მაგიდასთან დასხდომის ნებაც მივეცით. მე გივიკო მომიჯდა გვერდით. აუ როგორი იყო რააა, შავი, საფეთქლებზე აპარსული თმა, ცოტა ჭაღარაშერეული, შავი თვალები და ნაცრისფერი, ძალიან მომდგარი მაისური თუ თხელი სვიტრი ეცვა, აშკარად რაღაც ძაან ბრენდული და ისე ლამაზად ჰქონდა მოტმასნილი, რომ ხელის მოკიდება მომინდა ეგრევე. ვისხედით, ვსაუბრობდით რაღაცეებზე, კარგად არც კი მახსოვს, რაზე, მაგრამ ძაან სასიამოვნო საღამო იყო და მერე წამოვედით გოგოები, ერთი კი მიკვირს, რატო არ გამოგვაცილეს, მაგრამ ტაქსი ხო მაინც უკვე გარეთ გველოდებოდა და სახლში როგორც მოვედი,